Tag Archives: პარკი

ზაფხულის მშვენიერი საღამოები

სტანდარტული

რა უნდა ქნას ადამიანმა, რომელიც ქალაქში, ურბანულ გარემოში ცხოვრობს, მაგრამ ბუნება უყვარს? სად შეიძლება ადამიანი დატკბეს სიმწვანით ისე, რომ ქალაქიდან გასვლა არ მოუწიოს? სად შეიძლება გაატაროს ამ ადამიანმა ზაფხულის მშვენიერი საღამოები? პასუხი მარტივია – ქალაქის პარკებსა და ბაღებში.

მაგრამ თუ თბილისში ცხოვრობთ, ბუნებით ტკბობის მოთხოვნილებას ვერაფრით დაიკმაყოფილებთ. ქალაქის პარკები და ბაღები ამის საშუალებას არ იძლევა. უფრო მეტიც, ეს პარკები იმდენად დამთრგუნველია, რომ კარგ ხასიათზე მყოფი იქ არ უნდა შეხვიდეთ, რადგან უკან ხასიათგაფუჭებული გამოხვალთ. ხოლო თუ ისედაც ცუდ ხასიათზე იყავით, მაშინ სავარაუდოდ ღრმა დეპრესიაში ჩავარდებით. 🙂

ხსენებული პარკები სავსეა ნანგრევებით, გაურკვეველი დანიშნულების გაუქმებული ან მოქმედი შენობებით, ძველი გაქუცული ან დამტვრეული სკამებით, სამშენებლო მასალებით, ნაგვით და ზოგ შემთხვევაში ტრანსპორტითაც კი. რაც მთავარია, თითქმის არსად ჩანს ყველაზე არსებითი რამ, ის რაც პარკისკენ გვიზიდავს (ან უნდა გვიზიდავდეს) – სიმწვანე. პარკებში მეტისმეტად ბევრი ასფალტია. ხოლო ის ადგილები, სადაც ასფალტი არაა, მიუდგომელია, ან დაფარულია საბავშვო მოედნებით ან სამშენებლო მასალებით. საბავშვო მოედნებიც და შენობებიც კარგი და სასარგებლო რამეა, მაგრამ სად არის მდელო, სადაც შეგვეძლება დავსხდეთ და წიგნი წავიკითხოთ ან სადაც ბავშვები ირბენენ?

ალბათ “დამსვენებლებსაც” ვერ გავამტყუნებთ, რადგან თავს ვალდებულად არ მიიჩნევენ ამგვარ ულაზათო და გაუგებარ ადგილს მოუფრთხილდნენ და მას კიდევ უფრო აპარტახებენ და ანაგვიანებენ.

სამწუხაროდ, მე არ ვიცი თბილისში ისეთი პარკი, სადაც ზაფხულის საღამოებს სიამოვნებით გავატარებდი.

 

 

Advertisements

მიუნხენს მოსწონხარ

სტანდარტული

შარშან, ესე იგი, 2011 წლის ოქტომბერში ფრანკფურტში წიგნის ბაზრობას დავესწარი. ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობა ყოველწლიურად იმართება და იქ მთელი მსოფლიოდან ჩადიან გამომცემლები, რომ საავტორო უფლებები იყიდონ ან გაყიდონ. უკვე წლებია, ქართველი გამომცემლებიც აქტიურად მონაწილეობენ ამ პროცესში. და მაინც, მიუხედავად ასეთი შესავალისა, ჩემი პოსტის თემა ხსენებული წიგნის ბაზრობა არ არის.

საქმე ისაა, რომ ფრანკფურტში გატარებული ერთი კვირის შემდეგ რამდენიმე დღე ბერლინსა და მიუნხენშიც დავყავი, ახლა უკვე წმინდა ტურისტული მიზნებით. მიუხედავად დროის სიმცირისა, მეტ-ნაკლებად მაინც მოვახერხე ამ სამი გერმანული ქალაქის დათვალიერება და მათი შედარების საშუალებაც მომეცა. ყველაზე კარგი შთაბეჭდილება მიუნხენმა მოახდინა. ამიტომ ამ პოსტშიც მიუნხენსა და ბავარიაზე ვისაუბრებ.

მიუნხენი გერმანიის ერთ-ერთი მიწის, ბავარიის დედაქალაქი და გერმანიაში სიდიდით მესამე ქალაქია. აშენებულია მდინარე იზარზე და ახლოსაა ალპებთან.

მიუნხენი მწვანე ქალაქია უამრავი პარკით – მათ შორის ყველაზე გამორჩეულია ინგლისური ბაღი. ეს პარკი თუ ბაღი ძალიან ლამაზი და მასშტაბურია, ნიუ-იორკის ცენტრალურ პარკზე დიდიც კი ყოფილა. პარკში ჩამოედინება მდინარე იზარი, რომელიც გედებით და იხვებითაა სავსე. ერთ ადგილას მდინარეზე სერფინგის ადგილიც კი არის მოწყობილი.

ინგლისური ბაღი – სურათები

ყვავები პარკში

სერფინგი ინგლისურ ბაღში

არანაკლებ ლამაზია მეორე პარკიც, რომელიც მე ვნახე – ეს უკანასკნელი ნიმფენბურგის სასახლეს აკრავს ირგვლივ. ნიმფენბურგის სასახლე თავის დროზე ბავარიელი პრინცების საზაფხულო რეზიდენცია ყოფილა და აქ დაბადებულა ბავარიის ერთ-ერთი ცნობილი მონარქიც – ლუდვიგ II ბავარიელი. ერთი სიტყვით, ნიმფენბურგისკენ მიმავალ გზაზე გრძელი არხია გაყვანილი, ხოლო უშუალოდ სასახლის წინ გედებიან-იხვებიანი ტბორია. სასახლის უკან კი ვრცელი ტყე-პარკია. ეს პარკი იმდენად “ველურია”, რომ გიჭირს დაჯერება დიდი ქალაქის, ურბანული გარემოს შუაგულში ასეთი ადგილიც რომ შეიძლება არსებობდეს.

ეს არის ის, რამაც განსაკუთრებით მომხიბლა მიუნხენში – მიუნხენი თითქოს იდეალური შერწყმაა: თან დიდია და თან მყუდრო, თან ისტორიულია და თან თანამედროვე.

ნიმფენბურგის სასახლე და პარკი – სურათები

სასახლე შიგნიდან

მე პარკში, ტბასთან

ბავარია, საერთოდ, ძალიან საინტერესო მხარეა. არ შემიძლია აქ არ აღვნიშნო კიდევ ერთი ღირსშესანიშნაობა, რომლის მონახულებაც სამწუხაროდ ვერ მოვახერხე. ეს არის ნოშვანშტაინის სასახლე – ულამაზესი, ზღაპრული ქმნილება. მას წელიწადში მილიონზე მეტი ტურისტი სტუმრობს. ნოშვანშტაინი მეცხრამეტე საუკუნეში აშენდა უკვე ხსენებული ლუდვიგ II-ის ინიციატივით. ლუდვიგ II ზოგადად საინტერესო მონარქი გახლდათ – ხელოვნებისა და სილამაზის დიდი დამფასებელი იყო, მფარველობდა რიხარდ ვაგნერს, მისი ინიციატივით აიგო რამდენიმე მშვენიერი სასახლე… ამის გამო ლუდვიგი ბევრს არ უყვარდა, ბრალს ექსცენტრულობასა და მფლანგველობაში სდებდნენ. ლუკინო ვისკონტის ლუდვიგის  ცხოვრების ამსახველი ძალიან კარგი ფილმი აქვს გადაღებული. თანამედროვე ბავარიაში კი ლუდვიგი საკადრისად არის დაფასებული, რადგანაც ბავარიას ეკონომიკური თუ არქიტექტურულ-კულტურული თვალსაზრისით ძალიან მნიშვნელოვანი მემკვიდრეობა დაუტოვა, პირველ რიგში კი, სწორედ ნოშვანშტაინი. რა გასაკვირია, რომ მიუნხენის ცენტრში ლუდვიგის სახელობის ქუჩაც არის და მისი ძეგლიც დგას.

თუკი გერმანიაში მოგზაურობას გადაწყვეტთ, მიუნხენს და ბავარიას ნუ გამოტოვებთ! 🙂

პ.ს. “მიუნხენს მოსწონხარ” მიუნხენის სლოგანია.

ნოშვანშტაინის სასახლე